dsgd.be | Schaatscoach zoekt ander baantje
1910
post-template-default,single,single-post,postid-1910,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-theme-ver-7.6.2,wpb-js-composer js-comp-ver-4.6.2,vc_responsive

Schaatscoach zoekt ander baantje

24 feb Schaatscoach zoekt ander baantje

Als Sven Kramer is hij geboren.
Als Sven Kramer blijft hij bestaan.
Zijn hart zal voor altijd behoren,
Aan zijn schaatsen, het ijs en de baan.

Gisteren was ondergetekende vooraanstaand getuige van een debacle zonder weerga. Na het volgen van de weinig boeiende voetbalwedstrijd tussen Stuttgart en Barcelona achtte ik het aangewezen om de noorderburen, zij het door middel van het televisiemedium, een bezoekje te brengen. Tot mijn grote jolijt (u merkt het, mijn vocabularium wordt reeds Hollands) was net ene Sven Kramer aan het werk op de 10.000 m schaatsen. Olympische Spelen in Vancouver, weet u wel.

Nu is schaatsen niet meteen aan mij besteed. Mijn laatste “schaatsprestaatsie” voltrok zich op de ijspiste van het nochtans bijwijlen zonovergoten Gullegem, waar ik na één rondje (lees: een kwartier zwoegen en zweten aan de zijkant) de schaatsen aan de wilgen hing en de “oohs” en “aahs” vanuit de kantine liet weergalmen, vergezeld van op zijn minst één goudgele pretcilinder.

Toch bleef ik kijken, want Sven Kramer had een palmares om U tegen te zeggen en schaatsgek Holland was in de ban van deze 23-jarige Fries. Arroganter (nóg, hoor ik u denken) dan de gemiddelde Nederlander, zoals toen hij na zijn gouden medaille op de 5.000 m een Amerikaanse journaliste voor schut zette. Explosiever dan het vuurwerk uit Enschede, zoals toen hij zijn wereldrecord op de 5.000 m een tijd terug kwijtspeelde aan een zekere Fabris en daarbij als een wildeman tekeer ging. Maar vooral beter dan wie ook op de lange afstand, zoals toen hij een week later zijn wereldrecord opnieuw veroverde en dit nog steeds heeft, naast zijn wereldrecord op de 10.000 m.

Tom Boonen is klein bier (laat het ons Heineken noemen) in vergelijking met de populariteit van dit icoon, in zoverre zelfs dat zelfs Vlaamse studentes met de noorderzon richting de noorderburen op Erasmus gingen, om er hun idool live aan het werk te kunnen zien…

Om maar te zeggen, Sven Kramer moest en zou zijn favorietenrol in goud verzilveren en was ook aardig op weg. Ronde na ronde rondde hij zijn “dertigers” en later “eenendertigers” af naar beneden en de Zuid-Koreaan Lee Seung-Hoon, die op dat ogenblik eerste stond, lachte steeds meer een tikkie minder breed.

En toen ging het mis…

De coach van Kramer, Gerard Kemkers, begaf zich op wel heel glad ijs toen hij, tegen alle logica in, zijn pupil de verkeerde baan opstuurde. Terwijl schaatsers de binnen- en buitenbaan met elkaar dienen af te wisselen en deze wisseling (dixit Bart Veldkamp, nep-belg) even natuurlijk is als ademhalen, achtte zijn coach het nodig om hem erop te wijzen dat Kramer verkeerd bezig was, wat niet zo was. Zo ging niet alleen Sven Kramer wel héél kort door de bocht, want deze foutieve keuze leidde tot een logische diskwalificatie. Het is als de 100 meter spurt lopen, maar een binnenbaantje nemen.

Gokchinezen? Gokzuid-koreanen? Niets van dit alles, een blunder van jewelste van coach Kemkers. Het explosiegevaar en het impulsieve gedrag van Kramer indachtig, vreesde ik even voor de overlevingskansen van Kemkers. De coach zou van Kramer immers een rammeling van nou-heb-ik-jou-daar krijgen en dit zou wel eens fataal kunnen aflopen. Jahoor, zo heb je het, typerend voor de tijd van het jaar, over Friezen en dooien. Niettemin bleef de woede van Kramer binnen de perken, wat niet wegneemt dat heel het land van Maas, Waal en vooral Kramer in een avond van collectieve rouw was gehuld, reporter Mart Smeets nog in het bijzonder.

Hoe het nu verder moet? Sven Kramer pakt gewoon goud op de ploegenachtervolging en neemt over vier jaar revanche in Sotsji (Rusland). En Gerard Kemkers? Die coach zoekt na zijn scheve schaats best een ander “baantje”.

Rechtzetting: niet héél Nederland was de depressie nabij, want door de diskwalificatie van Kramer veroverde ene Bob De Jong alsnog de bronzen medaille. Het is voor één keer fijn om Bob te zijn.

Dimi

Geef uw mening:
[ratings]

Geen reactie's

Geef een reactie