dsgd.be | Het transferrapport
1964
post-template-default,single,single-post,postid-1964,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-theme-ver-7.6.2,wpb-js-composer js-comp-ver-4.6.2,vc_responsive

Het transferrapport

12 sep Het transferrapport

De transferperiode werd op 1 september om 00.00 uur afgesloten en zoals elk seizoen ging de voorbije periode gepaard met heel wat emotie en commotie.


‘Sportieve’ uitdaging

De meest verrassende transfer kwam ongetwijfeld van Frankie Vercauteren. Nadat de Genk-coach zodanig op een transferstop had gehamerd dat zelfs de veldverzorger niet meer van tandenborstel durfde te wisselen, was de verrassing dan ook compleet wanneer Vercauteren zelf zijn vertrek naar Al Jazira in Abu Dhabi aankondigde. Gelukkig kon hij enkele dagen voor de aanvang van de kwalificatiewedstrijden van zijn ex-club Genk voor de grootste clubcompetitie ter wereld, een misverstand uit de wereld helpen. De keuze voor Al Jazira blijkt vooral een sportieve uitdaging, die hij aangaat samen met zijn vriend Hugo Broos!

Wie een soortgelijke ‘sportieve’ uitdaging aangaat en zich eveneens laat associeren met het woord broos is Jonathan Legaer. Hoewel veel spelers hem een verblijf in het ongure Grozny niet zouden benijden, zou de trip al bij al kunnen meevallen voor de snelle flankspeler. Indien hij van zijn ploeg kan bekomen dat hij bij blessure mag revalideren in België, zou het niet eens nodig zijn om zijn domicilie uit België te verplaatsen en hoeft hij maar enkele dagen per jaar in Tsjetsjenië door de brengen.

Clubliefde

De mooiste transfer is zonder twijfel weggelegd voor Romelu Lukaku. Niet alleen mocht de Anderlecht-spits zijn koffers pakken richting één van de meest prestigieuze clubs ter wereld. De tiener wilde naar verluid enkel onderhandelen met de Londense club, slaapt al jaren in een Chelsea-shirt en zal met Drogba aan de zijde staan van zijn favoriete speler. Echte clubliefde bestaat dus nog.

Ook maakten enkele spelers opnieuw de terugkeer naar de ploeg waar het voor hen allemaal begon:
Benteke verlaat Luik om opnieuw voor Genk te gaan spelen, Huysegems ruilt de Cristal Arena voor het Lierse Lisp en de grote vriendelijke reus Van Hout ruilt de Maas opnieuw voor de Kortrijkse Leie.

Liefde moet natuurlijk van twee kanten komen. Sint-Truiden mag dan wel een club zijn die maar net zoveel van trainer wisselt als van veld, laat dit jaar nu net het jaar zijn dat STVV het eerste Belgische kunstgrasveld aanlegt. Club-icoon Brepoels zal het alleszins geweten hebben. Na amper vijf wedstrijden vloog de kanarietrainer buiten.

Ook de passionele liefde van de tweevoudige kampioenenploeg voor Standard Luik is met het vertrek van de laatste overgebleven sterren Carcela, Defour, Mangala en Witsel definitief bekoeld. De meesten van hun ex-ploeggenoten lijken echter geen lang buitenlands succes te zijn gegund. Zo verdedigt Sarr vanaf nu de Genkse kleuren en wist Anderlecht Jovanovic en Mbokani terug naar België te halen. Een goede zet van paars-wit. Niet alleen zal de kleedkamer van Anderlecht in één klap de stempel van ‘te braaf’ verliezen. Daarnaast zal de club door de menige al dan niet publieke brandjes die ons tussen beide spelers in het verschiet liggen, via boetes, een groot deel van de ongetwijfeld zware lonen van beide heren kunnen recupereren.

Verloren zonen

De ex-Standardkampioenen zijn niet de enige verloren zonen die we terug op onze velden mogen aanschouwen: zo haalde Zulte-Waregem de ex-Lokerenspits Maazou naar de Gaverbeek en werd Stijn Stijnen uit de blauw-zwarte frigo gehaald om voor het ‘kleine’ paars-wit te gaan spelen.

Bekende zonen Koen Daerden en Kevin Vandenbergh leken na vorig seizoen dan weer verloren voor eersteklassevoetbal. Daerden maakte, om zijn carrière nieuw leven in te blazen, de niet toevallige overstap van Standard Luik naar hun Limburgse satellietclub Sint-Truiden. Kevin Vandenbergh vond dan weer onderdak achter de Mechelse kazerne. Daar waar vader Erwin boven alles de goal wist staan, lijkt zijn zoon zich te interesseren in de uitgebreidere infrastructuur van onze Belgische eersteklassers. Met KV Mechelen ontdekt hij immers zijn vijfde ploeg in minder dan 5 jaar tijd.

De juiste aanpak

Dat ze in Mechelen van aanpakken weten, is gebleken. De maneblussers, die na vier speeldagen alleen op kop van het klassement stonden, wisten die leiderspositie onmiddellijk te verzilveren door twee jonge talenten aan te trekken van topclubs Inter Milaan en Porto.

Bij Genk kunnen ze alleszins iets leren van dergelijk snelle aanpak. De Limburgers probeerden met de deadline in zicht, de transfer van Ogunjimi naar het Spaanse Mallorca af te ronden. De deal zou tijdig beklonken zijn maar de tijdige aankomst van de bevestigingsfax bij de FIFA zou heel wat twijfelachtiger zijn. Dat dit net een Limburgse ploeg moet overkomen, kan uiteraard alleen maar toeval zijn…

Club Brugge kan dan weer een te snelle aanpak verweten worden. De West-Vlamingen maakten indruk door tien beloftevolle spelers aan te trekken vóór eind juni. Nu de competitie is begonnen, lijken deze transfers vooral beklonken te zijn voortgaande op scoutingverslagen van maximum 45 minuten.

Conclusie

Nu de transferzorgen geweken zijn kunnen de clubs, trainers en spelers zich opnieuw uitsluitend op hun veldelijke actviteiten concentreren en bewijzen dat ze de voorbije maanden goed werk hebben geleverd. En mocht blijken dit niet het geval zijn? Dan kan de wintermercato nog redding brengen natuurlijk!!

Olivier (verschenen in ‘Passie voor Voetbal’ oktober 2011)

Geef uw mening:
[ratings]

Geen reactie's

Geef een reactie