dsgd.be | België – Nederland 15/08/2012
3469
page-template-default,page,page-id-3469,page-child,parent-pageid-3398,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-theme-ver-7.6.2,wpb-js-composer js-comp-ver-4.6.2,vc_responsive

België – Nederland 15/08/2012

BELGIË – NEDERLAND 4-2

Het was vijftien augustus van het gezegende jaar tweeduizendentwaalf en de dag van de allereerste wedstrijd als officiële supportersvereniging van de Rode Duivels. Tegenstander van die dag was de eeuwige rivaal uit het koude Noorden: Holland (ook wel bekend als Nederland, Kezenland, Opvangtehuis voor de mentaal toch net iets minder begaafden).
Als voorbereidingsmatch op de naderende kwalificatiecampagne had onze bondscoach (of was het de vorige) gekozen voor een haalbare tegenstander, om de nieuwe dominante speelstijl eens in een uitverkocht stadion uit te proberen. Het was immers al bijna vijftien jaar geleden dat de Noorderlingen van Oranje nog eens een wedstrijd konden winnen tegen onze Rode Duivels.
Ook wij, de enthousiastelingen van DSGD, keken vol vertrouwen uit naar een fantastische overwinning. We kwamen uit alle hoeken van West-Vlaanderen richting Brussel en ontmoetten elkaar op de Heizelparking. We hadden afgesproken om allemaal een rood t-shirt aan te trekken, opdat we elkaar toch voor de eerste keer snel zouden herkennen. Zoals voorzien verliep dit vlekkeloos en hadden wel elkaar in de kortste keren gevonden.

Na een korte sfeerwandeling richting en rond het stadion was het tijd om even de dorst te lessen alvorens de poorten van de arena binnen te treden. Dimi nam het initiatief en schoof minutenlang aan tussen bezwete lichamen om de groep te plezieren met 9 (JA NEGEN, GEEN TIEN!) versgetapte pintjes.

Rustig een pintje tot ons nemen ontaarde voor een enkeling helaas al snel in zatte en marginale taferelen.

 

Bij nader inzien bleek het echter niet te gaan om de gevolgen van overmatig alcoholgebruik, maar was het een spontane uitbarsting van dol pre-wedstrijd enthousiasme. Dit zou zich tijdens en na de wedstrijd nog uiten in nog doller tijdens- en post-wedstrijd enthousiasme.

Na het nuttigen van een pintje besloot de campagneleider (Joene) dat het tijd was om het stadionterrein eens binnen te treden en de sfeer van nog iets dichter op te snuiven. Daar werd al snel unaniem overeengekomen om over te gaan tot het nuttigen van nog enkele pintjes. Nou ja, unaniem min één���

Naast onze eigen afvallige bleken er nog enkele enkelingen last te hebben van een overmatige suikerinname. Dit uitte zich in het verkopen van enkele kloppen en schoppen voor een goed prijsje. Gelukkig greep de subtiel aanwezige blauwe troepenmacht al snel in en werden er bij wijze van voorbeeld enkele stouteriken op hun knietjes gezet, met hun gezicht naar de camionette!

Na deze leuke randanimatie en het ledigen van onze pintjes besloot de daadkrachtige campagneleider dat het moment was aangebroken om onze vaste zitjes te verkennen en het stadion te verblijden met onze intrede.

Voorzitter Oli bleek dit prima te hebben geregeld met plaatsjes aansluitend aan het ���sfeervak’ en een uitstekende toegankelijkheid voor eventuele rolstoelgebruikers.

Na het zingen van de Brabançonne floot de arbiter de wedstrijd op gang. Onmiddellijk namen onze jongens het voortouw en al na twintig minuten trapte zwarte parel Benteke beheerst de bal tegen de touwen. Het dak vloog een eerste keer van het stadion (en landde gelukkig terug mooi, zonder duizenden supporters te verpletteren).

Tijdens de rust heerste er een gevoel van trots en blijdschap onder de leden van DSGD. Niemand twijfelde er aan dat we deze riante voorsprong nog zouden laten schieten en hier en daar werden al overwinningsliederen gezongen.

Dit gevoel van onoverwinnelijkheid leek na enkele dolle minuten volkomen onterecht. De onbekende Nederlander Narsingh en de toch iets bekendere Nederlander Huntelaar bogen de voorsprong in twee minuten om in een 1-2 achterstand. De stemming sloeg om en hier en daar werd er al gepoogd om een abonnement te verscheuren, of op z�������������n minst te verkopen. Als een geluk bij een ongeluk waren er op dat moment geen kopers te vinden en waren de abonnementjes flink geplastificeerd door een ijverige jobstudent, want na enkele knappe kansen en met de inbreng van Driesje en Romeluuuuuuuu LUKAKUUUUUUU sloeg de wedstrijd in slechts vijf minuten opnieuw helemaal om.

Driesje trapte eerst de gelijkmaker binnen en enkele minuten later maakte Lukaku de winning goal. Opnieuw ging het dak van het stadion, maar deze keer landde het pas enkele dagen later, na een paar rondjes rond de aardbol te hebben gemaakt. Er weerklonken uitzinnige kreten als �������We gaan naar Brazilië!’ en ‘We worden wereldkampioen! WERELDKAMPIOEN!!!’ en kelen werden schor geschreeuwd. Toen Vertonghen, de beste speler uit Nederland, er 4-2 van maakte was het feest compleet en bleven de Kezen achter als een gewond (zeg maar dood) vogeltje.

Het laatste fluitsignaal was volkomen overbodig, want we hadden met veel graagte nog uren kunnen doorgaan die avond, maar het einde van de wedstrijd was toch niet te vermijden.

Dronken van vreugde verlieten we het stadion en trokken we terug richting Heizelparking.

Daar namen we afscheid met een sfeerfoto/groepsknuffel en amper een uurtje later lagen we allemaal nog vol adrenaline en met een brede lach op ons gezicht ‘Belgium��� Belgium…’ te mompelen in ons bed.