dsgd.be | De man van de match
1902
post-template-default,single,single-post,postid-1902,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-theme-ver-7.6.2,wpb-js-composer js-comp-ver-4.6.2,vc_responsive

De man van de match

04 feb De man van de match

Het valt niet mee om als Brugge-supporter het bed op te zoeken na een vroege nachtmerrie in Brussel, om toch slapeloos te blijven en daar dan weer wakker van te liggen. Ook het opstaan met een kater lijkt moeizamer te gaan dan anders, gezien Dafalgan zijn helende werking bij zoveel ellende verliest. Misschien helpt het schrijven van dit stukje wel…

3 februari 2010 werd door heel voetbalminnend België in de agenda met rood omcirkeld, niet in het minst door scheidsrechter van dienst Luc Wouters.

De uitgestelde topper tussen de nummers één en twee van België, door kenners ook wel Anderlecht en Brugge genoemd, stond immers op het menu en zowat iedereen was het erover eens dat blauwzwart een hapklare brok zou worden voor paarswit.

Anderlecht dreef op wolkjes, Brugge raakte in 2010 niet van de grond, zodat de thuisploeg met de pijp in de mond en de vingers in de neus zou winnen, hetgeen in combinatie met elkaar nu ook weer niet zo’n sinecure is.

De kranten tipten vooraf op wie de uitblinker van de avond zou worden. Bij Brugge zou dat eigenlijk enkel doelman Stijn Stijnen kunnen zijn, terwijl het bij Anderlecht gokken was op meer dan twee paarden tegelijk.

Zou het Legear worden, de man die sneller wegschiet dan zijn schaduw en, zij het tatoeage-gewijs, zeker nog niet aan het eind van zijn Latijn zit? Of werd het Boussoufa, de parel van het Astridpark, die tegen Brugge altijd groots is (meer informatie op eenvoudig verzoek te verkrijgen bij Birger “Bicky” M.)?

Kenners (en dus niet enkel “Gili” uit de Laatste Show) wisten wel beter. De man van de match zou ongetwijfeld Romelu Lukaku worden, het wat groot uitgevallen koorknaapje van Brussel, niet toevallig de Gouden Stier van de huidige competitie. Lukaku stak niet onder stoelen of schoolbanken dat hij in de vorm van zijn nog prille leven verkeerde en woensdagavond voldoende uitgerust zou zijn na slechts een halve dag school. De Didier Drogba-dubbelganger duelleerde dikwijls dusdanig, dat de defensie daarna dagenlang de depressie door drank doorspoelde. Als 16-jarige had hij bovendien zelfs al meer Europese ervaring dan zijn juffrouw Aardrijkskunde.

De voetbaltopper brak met het verleden en scheerde op korte noppen hoge toppen. Het matchverslag op zich is uiteraard voer voor de gespecialiseerde pers, waaronder ondergetekende niet wenst te ressorteren. Desalniettemin leek zelfs voor een leek het kantelmoment zich rond het uur te situeren. Brugge stond niet onverdiend op voorsprong en de frêle doch frivole Vargas was net in de ploeg gekomen voor de geblesseerde Dirar.

Na balverlies van Vargas en een min of meer mislukte, doch faire tackle was hét moment van scheidsrechter Luc Wouters aangebroken. Terwijl iedereen hoogstens een gele kaart verwachtte, was rood het veel te zware verdict voor een aangeslagen Vargas. Heel Brugge, met uitzondering van Dany Verlinden, greep zich naar de haren. Nu is het zo dat de toppers tussen blauwzwart en paarswit in het verleden meermaals ironisch genoeg rood waren getint. Zo herinner ik mij de terugkeer van Lorenzo Staelens naar Jan Breydel, waar hij, voor het eerst in een mauve shirt, nog vóór de rust naar huis mocht snorren. Of Birger Maertens, Glen De Boeck en Nenad Jestrovic die nog vóór het tijdperk-Witsel een voetbaltopper “schandaliseerden”. Of Karel Geraerts en Nicolas Frutos, die beiden betwistbaar vroeg de douche mochten opzoeken…

Niettemin was iedereen die, zelfs als is het maar een héél klein beetje, verstand van voetbal heeft (daar reken ik ook nipt onze bondsvoorzitter bij) het erover eens dat de beslissing van Luc Wouters veel te drastisch was en hét kantelmoment was in de wedstrijd. Uiteraard kon Brugge ook met z’n tienen hebben standgehouden. Uiteraard was de inbreng van Frutos een ongelooflijke meerwaarde. Uiteraard scoorde Boussoufa in de slotminuut een fenomenaal doelpunt.

Toch schreeuwt Brugge moord en brand om zoveel onrecht, en terecht. Het zou naïef zijn om deze rode kaart te linken aan omkoopschandalen uit het verleden. Het zou bovendien een wel heel opzichtige manier zijn om als man “in het zwart bij te verdienen”. Sinds de dreigende ballingschap naar een lagere klasse zijn scheidsrechters echter als de dood om een rode kaart te “vergeten”. De kat kwam op de koord toen ref Verbist de afschuwelijke tackle van Goreux op Mennes over het hoofd zag en daarvoor al te zwaar gestraft werd. Scheidsrechters als straf laten “zakken” naar tweede of derde klasse is al te gek voor woorden. Zal men Lukaku na zijn non-match van gisteren ook laten meespelen met de scholieren? Zal men Jef Vermassen na een mislukt pleidooi een weekje toga’s laten strijken? Het gevolg van deze verplichte bezinningsfase is immers dat scheidsrechters bij de minste twijfel het rood karton uit hun achterzak halen, want dan liever een lichte rode kaart dan er eentje over het hoofd te zien…

Hoe het ook zij, de kaarten zijn geschud (en getrokken), de strijd is gestreden. Spijtig voor de Brugge-supporter, die kampt met een maximalisatie van diens frustratie. Spijtig voor de neutrale voetbalsupporter, die na een uur vol spanning moest stoppen met duimen en vingers af te likken. Spijtig voor de Anderlecht-supporter, die zich uiteraard stoer houdt voor de buitenwereld, maar diep in dat purperen hartje best wel beseft dat Brugge niet alleen in de heenronde de betere ploeg was…

Een laatste woordje is nog gericht aan de man van de match. Beste heer Luc Wouters, het is niet mijn bedoeling om u in een slecht daglicht te plaatsen, maar dit was niet gebeurd als u was gebleven waar u als scheidsrechter hoort te staan. In de schaduw.

Dimi

Geef uw mening:
[ratings]

Geen reactie's

Geef een reactie