dsgd.be | De Iniesta-generatie
1893
post-template-default,single,single-post,postid-1893,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-theme-ver-7.6.2,wpb-js-composer js-comp-ver-4.6.2,vc_responsive

De Iniesta-generatie

13 sep De Iniesta-generatie

februari 2010

Toen ik dit weekend aan het wandelen was door enkele Spaanse sportsites, viel mijn oog op een opmerkelijke pagina-titel: ‘La Generación Iniesta’ of ‘De Iniesta Generatie’.

Mensen die mij ietwat kennen weten dat ik reeds jaren trouwe aanhanger en zelfs gedurende enige tijd fiere ‘Socio’ ben geweest van ‘s werelds beste voetbalteam FC Barcelona. Menigeen is op de hoogte dat ik mij schaamteloos iedere wedstijd, na de tv met een sjaal getooid te hebben en gehuld in wedstrijdshirt, laat meedrijven op het frivole ‘tici-taca’-voetbal, waarbij gezangen en wiekende armbewegingen niet geschuwd worden. Enkelen hebben van mij reeds urenlange passionele lofzangen aan het adres van Dani Alves moeten aanhoren, gevolgd door de verplichting om menig You-Tube fragmenten te aanschouwen, met als doel de twijfel om zoveel verheerlijking uit de ogen te laten verdwijnen.

Maar vooralsnog mocht het een goed bewaard geheim blijven dat de enige speler die mij steevast bij iedere baltoets tot opgehouden adem en vochtige ogen roert, ‘El Blanquito’ of op zijn Vlaams: ‘de Witten van Barça’, Andrés Iniesta is.

Met soortgelijke vreugde en erbij gepaard gaande spanning, die ieder kind op 6 december ondergaat wanneer het in zijn bed ligt te wachten tot het mag opstaan om te zien wat de Sint die nacht gebracht heeft, klik ik op het artikel. Tijdens de anderhalve seconde durende laadtijd, verwacht ik een artikel te vinden over de nieuwe generatie kleinere maar technisch superieure middenvelders, waarvan Steven Defour de Belgische vertegenwoordiger is, en die opnieuw hun plaats in het internationale voetbal lijken te veroveren, nadat in de jaren ’90 en beginjaren 2000 steevast de fysiek sterkere en grotere spelers de voorkeur leken te krijgen. Andrés Iniesta kan hier ongetwijfeld tot de belangrijkste aanhangers van deze generatie gerekend worden, en blijft voor mij nog steeds, en ondanks zijn 5e plaats op de Fifa World Player of the Year, een van de meest onderschatte voetballers van het moment.

Tot mijn verbazing echter blijkt het artikel een geheel andere weg in te slaan. De materniteiten in Barcelona hebben momenteel een nijpend tekort aan beschikbare kamers. Het aantal geboortes de laatste dagen in de stad ligt namelijk 50% hoger dan het normale aantal in deze tijd van het jaar, terwijl in de rest van Spanje dergelijke cijfers niet waargenomen worden.

Het eigenaardige fenomeen kan echter eenvoudig verklaard worden: een goede 9 maanden geleden ging Barça op zondagavond Real Madrid voor eigen publiek met 2-6 vernederen en 3 dagen later wist Andrés Iniesta mijn sportmoment van 2009 tegen de netten te duwen, na een heerlijke loepzuivere trap in de bovenhoek van het Chelsea-doel in de allerlaatste minuut, waardoor Barcelona zich wist te plaatsen voor de Champions League Finale (zie foto). Hoewel de Chelsea-fans eveneens over onrecht zullen spreken bij het voor de geest halen van dezelfde wedstrijd in de omgekeerde richting, zat iedere Barça- (en neutrale voetbal-) fan met een nijpend gevoel dat de uitschakeling van Barcelona uit het toernooi, ondanks hun makke vertoning op het Londense veld, het voetbal groot onrecht zou aandoen. Bij de winnende gelijkmaker van Iniesta was de ontlading bij spelers en fans dan ook reusachtig, en blijkbaar hebben de fans in Barcelona zelf, dit nogal letterlijk genomen, zodat we negen maanden later officieel van een ‘Iniesta-generatie’ kunnen spreken. Opmerkelijk toch dat één speler, in een seconde van genialiteit en absolute beheersing van de bal, een ware babyboom kan teweeg brengen, zeker als je weet dat een soortgelijke studie in Duitsland ten tijde van het WK 2006 wist te constateren dat een dergelijk groot evenement geen noemenswaardige invloed had op het geboortecijfer.

Nu enkel hopen dat de baby’s in kwestie een iets gezonder voorkomen hebben dan hun witgevelde generatie-naamgever, want hoe fantastisch de atleet in kwestie ook moge zijn, moest de huishamster ‘s morgens vanuit zijn kooitje een zelfde ziekelijke uitstraling hebben als een doorsnee verschijning van ‘Don Andrés’, zou zonder aarzelen de dierenarts op de hoogte gesteld worden om het lieve diertje zo snel mogelijk uit zijn gruwelijke lijden te komen verlossen. U weze alvast gewaarschuwd bij uw volgende trip naar de Catalaanse hoofdstad…

Olivier

Geen reactie's

Geef een reactie